Муха / Ճանճը

Однажды, после очередного пира, муха вилезла из дерьма и увидела, как гордо летит орел. И решила, что сегодняшнего дня она тоже гордая птица…

Մի անգամ ճանճը հերթական խնջույքից հետո դուրս է գալիս կեղտից ու տեսնում թե ինչպես է երկնքում վեհ սավառնում արծիվը: Ու որոշում է, որ այսօրվանից ինքը նույնպես վեհ թռչուն է…

©Арам Акопян (Arxangelo)

Мой старый, старый пост

Сегодня в гугле искал кое что и вдруг в ссылках я увидел мой первый блог в ЖЖ и первый мой пост. Представляете я забыл о нем совсем. И стал читать. Мне нравится, красиво! вот читайте сами:

Место, отдаленное от цивилизации. Густой лес, а посередине овальное озеро. Озеро такое спокойное, что не видно не единого колебания. А вода прохладная и прозрачная.

Время — темнеет уже. На воде уже сияет лунный лучик, а из севера дует прохладный ветерок.

Лежу на берегу озера.

Как будто я в сказке.

Никак не могу наслаждаться чистым воздухом. Хочется глотнуть все больше и больше.

Глаза мои закрыты. Я постепенно погружаюсь в сон. Во сне я лежу на берегу овального озера, которое находится посередине густого леса, которое свою очередь находится далеко от цивилизации. Сон чудесный, просто сказочный.

Во сне я открываю глаза, возле меня лежишь ты, как всегда прекрасная, воздушная и умопомрачительная.

Здесь ты моя, здесь ты любишь меня, как в настоящем я люблю тебя.

Я счастлив. От счастья мое сердце бьется так сильно, что можно не напрягаясь считать биение.

Ты смотришь на меня, так счастлива, так беспечна, аж дух захватывает.

Не единого слова, а только взгляды. Взгляды, говорящие место слов.

Мы самые счастливые на земле. Нет вокруг некого, только Я и Ты.

………………………………………………………………………………………………………….

Вдруг из кустов послышался какой то шум. Я проснулся. Открываю глаза, я лежу на берегу овального озера, которое находится посередине густого леса, которое свою очередь находится далеко от цивилизации. Возле меня нет тебя, ты далеко…

Нет это не сказка. Без тебя, нет сказки.

 

Արթուր Մեսչյան — Որովհետև սիրել եմ ես

Հանճարի հանճարեղությունը կայանում է հենց նրանում, որ երբ ինքն է երգում, քեզ թվում է սիրտդ է երգում: Բան չունեմ ավելացնելու հանճարի խոսքերին: Ինքներդ լսեք հանճարին`

Я люблю, а значит я живу!

Слишком много, и слишком большое чувство и поэтому я не могу надолго спрятать эти чувство во мне.

Я люблю ее, самую прекрасную, самую добрую, самую нежную, самую умную, …, да ЛЮБЛЮ!!!

И пусть я не нужен ей, и пусть она меня не любит, и пусть…

Зато она смогла сломать мое каменное сердце, она заново научила меня любить, благодаря ей я узнал что значит любить, любить по настоящему.

Пусть она меня не любит, я люблю ее, люблю больше чем жизнь, мое сердце бьется ради нее. Люблю!!!

Люблю мою прекрасную, мою богиню!!!

Хочу чтоб она была самой счастливой на свете и я готов жизнь отдать ради ее счастья.

И пусть я уже не считаюсь молодым, мне уже 32, и пусть она намного младше меня, я не стесняюсь своих чувств, потому что они благородны, они чисты. И я готов на весь Мир кричать — «Я ЛЮБЛЮ ТЕБЯ ЛИЛИТ»

Да я Люблю, я люблю, а значит я живу, спасибо тебе моя любовь!!!

Другой Мир

Это был совсем другой Мир, не похожий на всех остальных. Я видел этот Мир с очень близкого расстояния.

Мир, где яркий свет, мир где разнообразная палитра цветов, где цветут разные и удивительные цветы. Там нет тьмы, там нет зла, там только доброта и красота. Там всегда звучит божественная музыка. Там словно в раю, только гораздо прекраснее. Этот Мир очень хрупкий, одно неосторожное движение и Мир может рухнуть. Туда нужно войти только чистым сердцем, чистой душой и совестью.

Меня не пустят туда никогда, ведь я грешник. Мне вход в этот Мир строго воспрещен. Ворота в этот Мир перед о мной всегда закрыты и наверно никогда не откроются. А ведь там я оставил свое счастье, ведь только там я становлюсь зрячим, чистым и настоящим, ведь только там я радуюсь по настоящему. Но я грешник, мне нельзя туда.

Я никогда не смогу радоваться ярким светом этого мира, никогда не смогу подышать чистейшим воздухом и никогда не смогу ощущать аромат от сказочных цветов. Я не смогу взять оттуда мое счастье, оно останется там навсегда.

Существуют много миров, тысячами, миллионами, но этот мир особенный и единственный.

Я буду в другом мире, но издалека всегда буду восхищаться красотой и особенностью этого Мира, всегда буду вспоминать и всегда буду стремиться к Миру, моему Миру!

©Arxangelo

Իմ քաղցր թույն, իմ սրտակեր (Ռուբեն Հախվերդյան)

Ծեր գնչուհին բախտս կարդաց
Իմ հայացքի մեջ մոխրացած,
Նա կիսաձայն ինձ շշնջաց,
Որ ես ճամփորդ եմ ուշացած,

Որ իմ գնացքն արդեն մեկնել է,
Ես ուշացել եմ նրանից,
Ով որ իմ սիրտը գողացել է,
Արդեն հեռու է ինձանից։

հատված Հախվերդյանի "Գնչուհին" երգից

Սպիտակ Ձիս

Նորից բացվում է լուսաբացը
Իմ առաջին ու վերջին սեր,
Երկինքը աչքերիդ պես թաց է
Ճակատագրից, ճակատագրից
Ճակատագրից պոկված նվեր…
Վերջին անգամ ներիր ինձ տեր,
Ես կորցրել եմ քաջությունս,
Իմ թշնամու անունն է սեր,
Բայց նա է հենց, բայց նա է հենց
Բայց նա է հենց երջանկությունս…
Ես կորցրել եմ ճերմակ ձիս,
Իմ ոսկեթամբ ժառանգությունը,
Ինչպես ելնեմ այս անտառից,
Երբ կորցրել եմ, երբ կորցրել եմ,
Երբ կորցրել եմ ուղղությունս…
Այս ինչ կախարդ ինձ կախարդեց,
Ով ինձ նետեց անտակ անդունդը,
Ինձ բաց ծովում մեկը խեղդեց,
Բայց ափ հանեց, Բայց ինձ փրկեց,
Բայց ինձ ժպտաց հաջողությունը…
Ես իջեցրել եմ իմ դրոշը,
«Հպարտություն» կոչվող նավի,
Վիճակն իմ խիստ անորոշ է,
Պարտության մեջ եմ, պարտության մեջ եմ,
Պարտության մեջ եմ կամովի…
Ահա իմ փայ երջանկությունը,
Որն ինձ ավաղ շուտ կլքի,
Իսկ իմ խղճի հաշվետվությունը
Երգի ձևով, երգի նման,
Երգի թևով կփոխանցվի…
Մի կողմ դրեք դատարկ վեճերը,
Աննպատակ ու անտեղի
Ես կորցրի մտքիս էջերը,
Եվ ճիշտ հասցեն, եվ ճիշտ հասցեն,
Եվ ճիշտ հասցեն իմ այստեղի…
Նորից բացվում է լուսաբացը,
Իմ քաղցր թույն, իմ սրտակեր,
Երկինքը աչքերիդ պես թաց է,
Ճակատագրից, ճակատագրից,
Ճակատագրից պոկված նվեր:

ՓՆՏՐՏՈՒՔՆԵՐԻ ՃԱՆԱՊԱՐՀԻՆ

Սեր եմ փնտրում անսեր աշխարհում,

Աստված փնտրում` անաստվածների մեջ

Ընկած ամեն տեղ գիժ եմ որոնում.

Գիժել չմնաց այս անապատում:


Փնտրտուքներում կորած երեք բառ,

Արժեքազրկված մի վեհ զգացմունք,

Կորած երեք բառ և մի սրտի զարկ`

Այ դա եմ փնտրում այս քար աշխարհում:


Երևի վերջին սիրուց գժվածն եմ,

Վերջին մոհիկանը վեհ սիրո տարրի:

Փոխվում է դարը, փոխվում են մարդիկ,

Իսկ ես սպասում եմ իմ սիրո պահին:


Երևի վերջին գիժն եմ ես սիրո…

©Arxangelo

ЛЮБОВЬ КАК ЖЕМЧУГ

Жемчужины находятся глубоко в море. И чтоб их достать люди должны погружаться в глубины. Большинстве людей удается достать из глубин этот прекрасный камень. Некоторые погружаются в воду, ищут, но не находят. А некоторые, погружаясь, тонут в море. Любовь тоже как жемчуг. Многие легко достают ее из глубин, многие просто не находят, а некоторые тонут. Я тоже очень глубоко нашел один прекрасный жемчуг, но поскольку воздуха мне не хватило, я утонул…

©Arxangelo

ՀՈԳՆԵԼ ԵՄ

Հոգնել եմ անվերջ հույսով ապրելուց,

Հույսին լսելուց, լույսին սպասելուց:

Հոգնել եմ անվերջ ես սեր մուրալուց,

Սիրուն սպասելուց, անվերջ հուսալուց:

Միգուցե հենց հույսն է մարդուն սպանու՞մ…

Не могу жить без тебя

***

Ես լաց եմ լինում, բայց ոչ բարձրաձայն, այլ կիսաթաքուն:

Ես լաց եմ լինում ծիծաղի տեսքով:

Մարդիկ կարծում են անհոգ եմ, ուրախ,

Նրանք կարծում են սրիտս է խնդուն:

Այդպես չէ ավաղ:

Սիրտս մղկտում, ներսից ճաքճքում

Իսկ դրսից նորից ուրախ եմ թվում:

Ուրախանում եմ, քահ-քահ ծիծաղում,

Իսկ ներսից սիրտս միշտ լաց է լինում:

Երանի թե և ես ծիծաղեի և սիրտս ու հոգիս ինձ հետ միասին…

Անցած օրեր

Անցած օրեր, անցած պահեր…

Փշի նման խրվել եք իմ սրտում ու անընդհատ ծակում եք, անընդհատ ինձ անհանգստացնում: Փորձում եմ գտնել ու հանել ձեզ, բայց դուք այնքան խորն եք խրվել, որ վիրահատական միջամտությունն անգամ հազիվ թե փրկի:

Անցած օրեր, որ նման եք վարդի, այդքան գեղեցիկ, բայց այդքան փշոտ:

Ձեր պատճառով երևի թե սրտիցս հրաժարվեմ…

©Arxangelo

Լուսին և Արև

Ասում են եղել է ժամանակ, երբ լուսինն ու արևը իրար հետ են դուրս եկել և իրար հետ հեռացել: Այդ ժամանակ լուսինն ունեցել է իր լույսն ու փայլը: Ասում են նաև, որ լուսինը սիրահարված է եղել արևին` խենթի պես սիրել: Սակայն այդ սերն եղել է անփոխադարձ: Արևը այդպես էլ չի ուզեցել սիրել լուսնին: Եվ այդ սիրուց լուսինը մաշել փոքրացել և կորցրել է իր լույսը: Եվ հետո հույսը կորցնելով որոշել է այնպես անել, որ արևը էլ երբեք իրեն չտեսնի: Ու դրա համար հիմա լուսինը դուրս է գալիս միայն այն ժամանակ, երբ արևը վաղուց մայր է մտած: Դուրս է գալիս լուսինը, շատ հեռվից թաքուն զմայլվում արևով և արևի հեռու լույսից ինքն էլ լուսավորվում: Ասում են արևը նույնիսկ չզգաց, որ լուսինը էլ իր կողքին չէ…

Երկու տարբեր ճակատագրեր

«Միևնույն ծաղկից պոկված երկու սերմ տրված քամու քմահաճույքին իրենց բախտն էին որոնում: Քամին մի սերմը տարավ գցեց մի պարարտ հողի վրա: Սերմը ծիլ տվեց, ծաղկեց և շուտով շուրջ բոլորը գեղեցիկ ծաղիկներով լեցուն դաշտ դարձավ:

Իսկ մյուս սերմը քամին քշեց տարավ մի ապառաժի վրա գցեց, որտեղ հողը շատ սակավ էր: Սերմը ծիլ տվեց, բայց այդպես էլ չկարողացավ ծաղկել: Շուտով ծիլն էլ չորացավ»:

©Арам Акопян (Arxangelo)

Առվակը

«Կա Մի առվակ: Ցամաքած, չորացած առվակ: Առվակն այդ ժամանակին մի քչքչան ու վարարուն գետակ է եղել: Սակայն մարդկային անտարբերության և անսեր վերաբերմունքի պատճառով ցամաքել դարձել է առվակ և չորացել» :

Գույներն ու Կտավս

Կտավիս գույները ամբողջովին խամրել ու կորել են` անգույն է դարձել: Ներկապնակիս մեջի ներկերն էլ վաղուց արդեն չորացած են` վրձինս ծարավից մղկտում է:

Ինչքան ման եկա չգտա գույները, նրանք կարծես չքացել են առհավետ: Իսկ կար ժամանակ, երբ կտավս ամբողջովին գունազարդ էր: Ամեն մի նախշ առանձնանում էր իր յուրովի գույնով:

Չկան այդ գույները: Ո՞վ կարող է գտնել ու վերադարձնել ինձ կտավիս գույները, ո՞վ գիտի նրանց տեղը:

Կտավս դեռ անգույն է և ով գիտի թե ինչքան դեռ այդպես կմնա: Խնդրում եմ գտեք իմ գույները…

©Arxangelo

Сука Любовь

Кто придумал это чувство? скажите — убью!!!

Все не хочу больше любить. Это чувство причиняет мне только боль и страдание. Она только убивает меня, она убивает во мне силу, волью. Ненавижу тебя любовь. Любовь никогда не дала мне не счастья не радости, только много боли. Все больше никогда небуду любить, хватит с меня все время страдать, как будто я мученик. Нет не хочу быть мучеником. Хочу отныне любить только себя, но к сожалению и это у меня вряд ли получится, но все равно больше не буду любить и точка.

ВСЕ ХВАТИТ!!!

%d такие блоггеры, как: